| Enyo | ||
|---|---|---|
Savaş Tanrıçası
| ||
 Jean-Léon Gérôme (1824-1904), 'Bellona', “Figaro Salonu”, 1892
| ||
| Mesken | Olimpos Dağı | |
| Sembol | Miğfer ve meşale | Kişisel bilgi |
| Eş
Çocukları |
AresEnyalius | |
| Eşdeğerler | ||
| Roma eşdeğeri | Bellona |
Enyo Eski Yunanca: Ἐνυώ
Yunan mitolojisinde bir savaş tanrıçasıdır . Sık sık savaş tanrısı Ares ile ilişkilendirilir. Romalılar onu Bellona ile özdeşleştirdi. Anadolu tanrıçası Ma ile de benzerlikleri vardır.
İsim
Adı, Bergama Zeus Sunağının frizlerinden birinin kornişinde ve diğer on dört frizde geçmektedir.
Kült
İstefe ve Orchomenos'ta, Zeus, Demeter, Athena ve Enyo onuruna kutlanan Homolôïa adlı bir festivalin Homoloïus ismini Enyo'nun rahibesi Homoloïs'ten aldığı söylenir. Prksiteles'in oğulları tarafından yapılmış bir Enyo heykeli, Atina'daki Ares tapınağında duruyordu.
Tanım
Enyo, Quintus Smyrnaeus tarafından [1] "Savaşın kız kardeşi" olarak adlandırılır, çekişme ve anlaşmazlığın vücut bulmuş hali olan Eris'inkine çok benzeyen bir roldedir, özellikle Homeros, ikisini aynı şekilde tarif eder. Bazı mitlerde savaş tanrısı Enyalius'un annesi olarak da anlatılır ve bu mitlerde Ares baba olarak belirtilir ancak bir erkek ismi olan Enyalius veya Enyalios Ares için kullanılan bir unvan da olabillir.
Hesiodos'un Theogonia'sında (270 – 273), Enyo, aralarında bir gözü ve bir dişi paylaşan üç kız kardeş olan Graeae'den birinin adıydı; diğer kız kardeşleri Deino ("Korku") ve Pemphredo ("Dehşet") idi.
Savaş tanrıçası olarak Enyo, genellikle Ares'e savaşa eşlik ederek şehirlerin yıkımını düzenlemekten sorumludur. O, "savaşta üstün" olarak tasvir edilmiştir. Savaştan o kadar zevk alır ki, savaş bitmesin diye Zeus ile canavar Tifon arasındaki savaşta taraf olmayı bile reddetmiştir:
Eris ("Çekişme"), dövüşte Tifon'un eskortuydu, Nike (Zafer) Zeus'u savaşa götürdü... Tarafsız Enyo, iki taraf arasında, Zeus ve Tifon arasında eşit dengeyi korurken, yıldırımlar gökteki dansçılar gibi gümbürdüyordu.
Enyo, Yediler'in Teb'e karşı savaşına ve Dionysos'un Kızılderililerle savaşına da katıldı. Truva'nın düşüşü sırasında Enyo, Eris ("Çekişme") ve ikisi de Ares'in oğulları olan, Phobos ("Korku") ve Deimos ("Dehşet") ile birlikte savaşta dehşet oluşturdu ve pek çok katliamlara neden oldu. O, Eris ve Ares'in iki oğlu Aşil'in kalkanında tasvir edilmiştir.
Kaynakça
- Özel
- ^ Mitchell, p. 92
- ^ Suidas s. v.; compare Müller, Orchomen, p.229, 2nd edit. (cited by Schmitz)
- ^ Pausanias, Hellados Periegesis, I. 8. § 5. (cited by Schmitz)
- ^ Quintus Smyrnaeus, Fall of Troy, 8.424.
- ^ Eustathius on Homer 944
- ^ Malcolm M. (1976). A companion to the Iliad : based on the translation by Richard Lattimore. [9th print.] Chicago: University of Chicago Press. s. 58. ISBN 0-226-89855-5.
- ^ Harris, Stephen L., and Gloria Platzner. Classical Mythology: Images and Insights (3rd edition). California State University, Sacramento. Mayfield Publishing Company. 2000, 1998, 1995, pp. 273–274, 1039.
- ^ Homer, Iliad 5. 333, 592
- ^ Pausanias, Hellados Periegesis, 4.30.5.
- ^ Nonnus, Dionysiaca 2. 358 and 2. 475 ff
- ^ Statius, Thebaid, Nonnus, Dionysiaca
- ^ a b Quintus Smyrnaeus, Fall of Troy
- Genel
- Smith, William; Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, London (1873). "Enyo" 7 Temmuz 2023 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
- Mitchell, Lucy M., "Sculptures of the Great Pergamon Altar" in The Century Magazine, 1883.